Αφήνω τις συγκρίσεις του 1ου μέρους και πάω να περάσω την ώρα μου στα duty free. Η αλήθεια είναι ότι τον τελευταίο καιρό είμαι πολύ σφιγμένη στις αγορές μου στην Ελλάδα, λόγω ψυχολογίας αλλά και πραγματισμού. Ήμουν αποφασισμένη να σνομπάρω τα καλλυντικά και τα αρώματα, έχοντας αφήσει πίσω την παλιά ψυχολογία υπερκαταναλωτή που αγόραζε ότι μπορούσε και ίσως δεν μπορούσε. Αν ήταν να αγοράσω εξάλλου, θα τα αγόραζα εν γνώση μου από την Ελλάδα 'και όχι από τους Γερμανούς'. Ωστόσο το duty free του Μονάχου, σε πρώιμη χριστουγεννιάτικη περίοδο, ήταν γεμάτο από χαριτωμένα μεταλλικά σοκολατόκουτα, διακοσμημένα με την βορειοευρωπαική γιορτινή αισθητική, ξυπνόντας το παιδί μέσα σου. Δεν είμαι fun της σοκολάτας (παραδόξως), αλλά το να μου μείνει ένα τέτοιο κουτάκι μετά τις γιορτές για να βάζω μέσα τα φρουτένια τσαγάκια που μαζεύω από τα ξενοδοχεία, φάνταζε πολύ ζεστή ιδέα...Και να, το άλλο μικρό κουτάκι σαν μπιζουτιερίτσα με τα τριαντάφυλλα απέξω, η μαμά θα ξετρελαθεί να βάζει τα άχρηστα μικροπράγματα της εκεί μέσα. Και να μην πάρω ένα ακόμα, ωραίο δώρο φαίνεται τώρα μέσα στις γιορτές, όλο και κάτι θα δωρίσουμε. Στην άλλη στροφή, μην έχουν μέσα μπογιές faber castell αυτά τα καλλιτεχνικότατα μεταλλικά φλατ κουτάκια με ζωγραφιά απέξω; Όχι, δεν έχουν μπογιές, έχουν σοκολατάκια! Τι ωραίο δώρο, πόσο θα το εκτιμήσουν οι φιλότεχνοι φίλοι, αλλά κι εγώ φιλότεχνη είμαι, με καλό background γνώσεων, να μην πάρω ένα και για μένα; Α, και να μην ξεχάσω και τους ανθρώπους στη δουλειά, πάλι εμένα έτυχε να φύγω, να μην τους πάω και δυο σοκολατάκια όταν γυρίσω από το ταξίδι, ειδικά στην περίοδο που διανύουμε που όλοι θέλουν να νιώθουν ότι θα τους κάνεις ένα δώρο; Βάλε ένα toblerone να εκπληρώσει τον λειτουργικό σκοπό του. Πηγαίνοντας προς το ταμείο, σίγουρη ότι είχα εκπληρώσει το σκοπό μου, νασου ένα τρομερό μεταλλικό κουτί με ζωγραφιστό καρουσέλ, που άμα το περιέστρεφες έβγαζε ήχο! Και τι περίεργο, είχε και σοκολατάκια μέσα!Κάνω τις χειρότερες σκέψεις για το πόσο θα κοστίζει και ρωτάω την κοπέλα στο ταμείο. Μου λέει θερτήν και δεν είμαι σίγουρη αν άκουσα θέρτι. Την βάζω να μου το πει καθαρότερα και ενοχλημένη για την αμφισβήτηση της προφοράς της το ξαναλέει. Θέρτην. Τέλειο. Ότι πρέπει για την μικρή κορούλα της φίλης μου, που αν και μόλις ενός έτους, σίγουρα θα παίξει με το καρουσέλ ακόμα και αν δεν φάει τα σοκολατάκια...
Τοποθετώντας το στο καλάθι μου, συνειδητοποιώ ότι δεν είμαι έτοιμη να περάσω το ταμείο. Έχω αφήσει έναν ανοιχτό λογαριασμό από την προηγούμενη φορά σε αυτό το αεροδρόμιο. Ήμουνα βαρύ πεπόνι με τα λουκάνικα, τώρα, εδώ που φτάσαμε, μήπως να τα πάρω;Όλη τη γκάμα. Λίγο παραδίπλα δίνω μια ευκαιρία στα σουβενίρ για να βρω κάτι αξιοπρεπές για γερμανοτραφή φίλο, ούτως ή άλλως θα του έκανα δώρο τις γιορτές. Με μεγάλη προσπάθεια σκανάροντας ανάμεσα σε ποτήρια με βυζωτές βοσκοπούλες, βαυαρούς ορεσίβιους, θυρεούς και θλιβερότερα του καρτουνίστικου κάστρα, καταφέρνω να βρω μια γκρι κούπα με έναν ανδροπρεπή αετό-θυρεό. Όλα βρίσκονται, αρκεί να ψάξεις. Το τελειωτικό χτύπημα θα το έδινε μια υπέροχη πορσελάνινη κανάτα σαν αυτές που μας βάζουν την μπύρα στις μπυραρίες. Δοκιμάσα να την σηκώσω, τη δίλιτρη. Η γυμναστική μάλλον δεν έχει φτάσει για σήκωμα κανάτας, φαντάσου να βάλω και μπύρα μέσα. Δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή τι δεν αντέχει πιο πολύ, το χέρι μου ή η τσέπη μου.
Αποφασισμένη για το τι είχα συλλέξει μέχρι στιγμής και με μεγάλη χαρά για τα δωράκια που είχα πάρει, προχώρησα προς το ταμείο. Ογδόντα ευρώ. Αστραπιαία από το μυαλό μου περνάει η ανάμνηση ότι τρία χρόνια πιο πριν, Δεκέμβρη πάλι, είχα κάνει τον ίδιο ακριβώς λογαριασμό στο Βέλγιο, αγοράζοντας σοκολάτες και μπύρες. Το θυμάμαι πάντα αυτό, γιατί μου είχε κάνει εντύπωση πως τα είχα καταφέρει. Τρία χρόνια τώρα, εν μέσω της κρίσης, πολλές φορές θυμάμαι το κατόρθωμα του Βελγίου, πως μπορείς να σκορπίσεις λεφτά σε είκοσι λεπτά για να ευχαριστήσεις τους άλλους. Έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν θα το ξανακάνω, ότι δεν υπάρχουν περιθώρια πια για τέτοιες γαλλαντομίες. Αλλάζει ο άνθρωπος; Νιώθω υπέροχα που μπορώ να τα προσφέρω. Ξέρω ότι οι φίλοι θα το εκτιμήσουν. Σκέφτομαι ότι ίσως πήρα και λίγα. Ξέρω τα όρια μου, αν μείνω άνεργη του χρόνου (ποιος ξέρει πλέον;), θα πίνω τσαγάκι στο σπίτι από τα 'κλεμμένα' φακελάκια των ξενοδοχείων, πάντα στο μεταλλικό κουτάκι. Αυτός δεν είναι ένας λόγος να συνεχίσεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου